زندگى را به گُلى گفت که زنبور چنان نوشِ شیرین شده است از تن و از شیره ى جان گل به فریاد بَر آمد که تو بیهوده مَگو زندگى را همه بوده است فقط نیشِ زبان هر دو گفتند ز اندوخته ها ، تجربه ها مور گفتا که یقینا نه چِنین است و چِنان گل ز زیبایى خود هیچ نگفتى و فلان هیچ گفتى ز سفر ها و خطر هاى گران؟ ظرفِ دنیا پُرِ انسان و پر از جن و پرى است سخت تر کوش و گزین نیک

این منم، خسته و زخمى شده کِز کرده کنارى بر تنم حجمِ مصیبت زده از کهنه غبارى برگِ پاییزم و افتاده ام از چشمِ طبیعت تو ولى سبز ترین خاطره در یادِ بهارى کوهِ نورى ومنم نادر و این مرزِ جنون است بر سرت جنگ شد از بس که تو مانند ندارى چو زنى تیرِ جفا از صفِ مژگان سیاهت ماتِ آن لشگرِ انبوهم و از خویش فرارى چه نیازى که خورد غم چو ندارد پرو بالى مرغ عشقى که رها گش